ανάπτυξη
|
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2016
16
ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ
Δ
ΥΠΟΜΝΗΜΑ Κ.Ε.Ε.
Η μεγάλη εθνική πρόκληση για τη χώρα είναι η ανάταξη και
αναζωογόνηση της εθνικής οικονομίας, μέσα από μεταρρυθμί-
σεις και πολιτικές που συμβάλλουν αποφασιστικά στον εκσυγ-
χρονισμό του εθνικού παραγωγικού μοντέλου και την τόνωση
της ανταγωνιστικότητας, με ταυτόχρονη διασφάλιση της κοινω-
νικής συνοχής. Η απάντηση στην πρόκληση αυτή δεν μπορεί
παρά να είναι ο συνδυασμός των αναγκαίων διαρθρωτικών αλ-
λαγών με την άμεση και ισχυρή επένδυση στο ανθρώπινο κεφά-
λαιο της χώρας.
Γιατί η κοινωνική συνοχή συνιστά τόσο το κρίσιμο προαπαι-
τούμενο, όσο και το πιο σοβαρό αποτέλεσμα μιας βιώσιμης και
πραγματικής οικονομικής ανάπτυξης.
Η δύσκολη, αλλά αναγκαία για τη σωτηρία της χώρας, δημοσι-
ονομική προσαρμογή δεν ήταν –και δεν είναι– μια εύκολη και
ανώδυνη διαδικασία. Άφησε τα αποτυπώματά της στον κόσμο
της εργασίας, στους εργαζομένους που έχασαν τη θέση δουλειάς
τους, στους νέους που απογοητεύονται στο ξεκίνημα της επαγ-
γελματικής τους διαδρομής. Η ανεργία, η σκληρότερη έκφρα-
ση της κρίσης, συνιστά τη μεγαλύτερη απειλή για την ελληνική
κοινωνία. Η αντιμετώπιση της ανεργίας και η στήριξη της απα-
σχόλησης αποτελούν σήμερα την κορυφαία προτεραιότητα για
την κυβέρνηση και τη χώρα.
Η μεγάλη πρόκληση από εδώ και στο εξής είναι η ταχύτητα της
μείωσης του ποσοστού ανεργίας. Η δομική αποκλιμάκωση της
ανεργίας και η παγίωση ενός υψηλού ρυθμού δημιουργίας νέων
θέσεων εργασίας, ώστε ο νέος αναπτυξιακός κύκλος της ελλη-
νικής οικονομίας να μην έχει τα χαρακτηριστικά μιας άνευρης
και άνεργης μεγέθυνσης (jobless growth), αλλά να συνοδεύεται
από ένα δυνατό και μετρήσιμο κοινωνικό μέρισμα απασχόλησης.
Στο πλαίσιο αυτής της κρίσιμης στοχοθεσίας, οι αποφασιστικοί
παράγοντες εντοπίζονται σε δύο επίπεδα: Αφενός στη συνεπή
εφαρμογή του νέου αναπτυξιακού σχεδίου της χώρας, στην επί-
τευξη υψηλών ρυθμών οικονομικής ανάπτυξης και σε ένα νέο
ανταγωνιστικό δυναμισμό της οικονομίας που θα βασίζεται στην
υγιή και εξωστρεφή επιχειρηματικότητα, την παραγωγικότητα
και τις επενδύσεις. Ώστε το ξαναζωντάνεμα της οικονομίας να
έχει αντίκρισμα στην καθημερινότητα των πολιτών, να δημιουρ-
γηθούν νέες θέσεις εργασίας και ευκαιρίες δουλειάς για όλους,
να ορθοποδήσουν ξανά οι μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, να
ανασάνουν τα νοικοκυριά.
Με δύο λόγια, αυτό που χρειάζεται είναι να συνεχίσουμε να
υλοποιούμε –με συνέπεια και αποφασιστικότητα και με την
ίδια ένταση– τον «οδικό χάρτη» των μεγάλων αλλαγών και δι-
αρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη ο τόπος. Και οι
οποίες αν είχαν πραγματοποιηθεί εγκαίρως και σχεδιασμένα στο
παρελθόν, οι επιπτώσεις της κρίσης στην απασχόληση και την
αγορά εργασίας δεν θα ήταν εντέλει τόσο σφοδρές.
Γι’ αυτό, το βάρος πρέπει να πέσει στα αναπτυξιακά εργαλεία
της απασχόλησης, επικεντρώνοντας την προσοχή μας στην
επαγγελματική εκπαίδευση, κατάρτιση, μαθητεία, νέα και και-
νοτόμα επιχειρηματικότητα, την κοινωνική οικονομία.
Το μήνυμα πρέπει να είναι «φυγή προς τα μπρος», μένοντας
πιστοί στο δόγμα ότι η επιχειρηματικότητα πρέπει να αντιμετω-
πίζεται χωρίς εκδικητικότητα και ταυτόχρονα να ενθαρρυνθεί ο
κοινωνικός δημιουργικός διάλογος σε όλα τα επίπεδα του επι-
χειρείν, ακόμα και το πιο μικρό.
Γιατί η ανάπτυξη θέλει σταθερότητα και η σταθερότητα θέλει
εμπιστοσύνη: Και τα δύο είναι απαραίτητα για να παραμένει μια
οικονομία αναπτυσσόμενη και άρα ανταγωνιστική.
Το σύνολο των θεσμών, των πολιτικών και των συντελεστών που
ορίζουν το επίπεδο αποτελεσματικότητας μιας χώρας απαρτί-
ζουν το παζλ που λέγεται ανταγωνιστικότητα.
Δεν ασχοληθήκαμε με το να συνδέσουμε τις αμοιβές με την πα-
ραγωγικότητα.
Δεν ασχοληθήκαμε με την ουσία του κοινωνικού διαλόγου ούτε
με την ποικιλία των αξιοπρεπών μορφών απασχόλησης και τη
δημιουργία δικλείδων ασφαλείας για όσους βρίσκονται εκτός
αγοράς εργασίας, κοντά ή κάτω από τα όρια της φτώχειας.
Δεν σκεφθήκαμε ότι η δημιουργία επιχειρηματικού οικοσυστή-
ματος μέσα από συγκεκριμένα ρεαλιστικά κίνητρα για τη μεγέ-
θυνση των μικρομεσαίων εταιρειών δημιουργεί με τη σειρά της
θέσεις απασχόλησης από επιλογή και όχι απλά αυτοαπασχολού-
μενους από ανάγκη.
Σε ένα αλληλοεξαρτώμενο οικοσύστημα όπως η οικονομία,
όπου όλοι και όλα έχουν τη θέση τους και τον ρόλο τους, έχουν
και την ευθύνη τους όλοι όσοι εμπλέκονται στη δημιουργία υπο-
δομών και δομών, καθώς και όλοι όσοι λαμβάνουν αποφάσεις,
και βέβαια ο ιδιωτικός τομέας.
Επίσης, μέσα από αναβαθμισμένα συλλογικά όργανα θα πρέπει να
γίνεται έντονη προσπάθεια συλλογικών δράσεων, κι ας μην τους
αναγνωρίζεται πλήρως και πάντα ο ρόλος στον κοινωνικό διάλογο!
Οι μορφές εκπροσώπησης πρέπει να αλλάζουν όσο αλλάζουν οι
δομές στην οικονομία και την κοινωνία. Ο επαναπροσδιορισμός
των συλλογικοτήτων είναι απαραίτητος για να έχουμε ίσες ευ-
καιρίες και άρα δημοκρατία στην πράξη.
Στην «Εποχή του Ανθρώπου» το κλειδί είναι η κεφαλαιοποίηση
του ανθρώπινου κεφαλαίου.
Σε αυτό ειδικά το πεδίο η Κ.Ε.Ε. μπορεί να είναι αρωγός και συ-
μπαραστάτης, ανοίγοντας ένα κεφάλαιο που θέλει μη εγωιστι-
κές συνέργειες και συμπράξεις.
